Gastenboek

Schrijf een nieuw bericht voor het Gastenboek

 
 
 
 
 
 
 
Velden gemarkeerd met * zijn verplicht.
Je E-mail adres wordt niet gepubliceerd.
Om veiligheidsredenen slaan we je ipadres 54.163.20.123 op.
Manon Lubbers uit Gasselternijveenschemond schreef op 16 mei 2019 om 10:47:
Wat kan ik zeggen... Je bent nooit uit mijn gedachten geweest.. Ik mis je elke dag, al 14 jaar lang. Het is zeker anders dan in het begin, maar missen blijft.. Dat gaat niet weg.. Ik kan er nog steeds om huilen, verdrietig zijn. Kan ook lachen om de herinneringen. We zwijgen zeker niet om je. Je nichtje Roza, weet ook wie je bent. Ook al heeft ze je nooit gekend, jij bent haar oom. Mijn kleine broertje, die zoveel groter was.. Ik mis je met heel mijn hart.
Kus
Hein uit Oostwold schreef op 16 mei 2019 om 08:34:
14 jaar geleden dat verschrikkelijke nachtelijke bericht..... heb geschreeuwd tot mijn stem het begaf .... geschreeuwd om de onbegrijpelijkheid ...... geschreeuwd uit onmacht..... verdriet.....het niet kunnen begrijpen..... het onafwendbare afscheid.... het voor altijd moeten missen....het schreeuwen doe ik niet meer .... het is nu geluidloos .... het voortdurende gemis is en blijft er ..... mijn zoon.......
Anne uit Noordlaren schreef op 16 mei 2019 om 00:07:
Lieve Alain,

Het blijft gek om je niet meer tegen te komen. Zo vaak kom ik nog op plekken die me aan jou doen denken of waar we samen zijn geweest.
Hoe zou het zijn geweest als.. Een vraag die ik me vaak stel maar geen antwoord op kan geven. Dank je wel voor alle mooie, leuke en grappige herinneringen. Dank je wel voor de momenten waarop ik niet te laat kwam. Dank je wel voor de keren dat ik veilig thuis kwam. Dank je wel voor onze vriendschap.

Denk nog vaak aan je.

Kus
Chantal uit Meppel schreef op 01 feb 2019 om 19:23:
Vannacht droomde ik over Maastricht. Rijdend langs de Sint servaaskerk. Ik denk dat jij t was... mij laten denken aan een mooie herinnering dat we jou en borgman afgezet hebben voor een weekend carnaval in Maastricht. 35 jaar zou je vandaag worden... ik mis je en had zo graag samen met je geproost op jouw verjaardag. Fijn dat je me kwam opzoeken vannacht! XXX
Marcel en Mirona Sittrop uit Middelburg schreef op 01 feb 2019 om 12:30:
Lieve Alain, je zou vandaag 35 geworden zijn..... have a party upstairs...🙏🏼😢🌹😘🙋🏼‍♀️
Anne uit Noordlaren schreef op 01 feb 2019 om 07:25:
Lieve Alain,
Wat had ik vandaag graag samen met je een biertje gedronken. Willen horen hoe het met je gaat..
Zoveel mooie herinneringen hebben een plekje in m'n hart.
Dikke kus voor je verjaardag.
Liefs Anne
Hein uit Oostwold schreef op 01 feb 2019 om 00:37:
Hallo jarige vandaag wordt je 35 en ik zou je graag ff zelf willen feliciteren en vasthouden. Het kan niet , ik weet het , maar toch.... mijn ogen zijn niet droog , nog steeds beleef ik de dag dat je afscheid nam als een slechte droom, maar deze is als ik wakker ben pure reality..... jij zei ooit van iemand die gestorven was dat deze in een mooie droom was gebleven en niet meer wakker wou worden omdat ie de droom zo fijn vond . Je was 7 jaar toen je dat vertelde .. nu dat je 35 bent hoop ik dat ook jij in een mooie droom bent en nog mag blijven. Het liedje “ we Will meet Again speelt altijd ergens op de achtergrond door mijn hoofd en ik vergeet je woorden niet dat ik aan mezelf moet denken ... Dikke kuzz Alain mijn zoon .... je t’ aime
Harmen uit Groningen schreef op 16 dec 2018 om 12:04:
Toffe Alain,

Soms moet ik weer even aan jou denken. Zo ook vandaag. Toevallig stuit ik op deze site. Ik zie dat je nog in vele harten leeft, dat verdien je. Het gaat je goed. Dat heb je me ooit laten weten en daar vertrouw ik op.
Edwin uit Willemstad schreef op 22 aug 2018 om 16:35:
Wat gaat die tijd toch snel. Toch gaat er geen dag voorbij dat ik niet terugdenk aan alle mooie momenten en aan de vreselijke dag dat ik mijn beste vriend verloor...
Anne uit Noordlaren schreef op 20 jul 2018 om 08:46:
Lieve Alain,

Al weken volop zomer, terrasjesweer.
Had graag even een biertje met jou gedronken.

Liefs Anne
Anne uit Noordlaren schreef op 30 mei 2018 om 01:27:
Was vandaag bij Art Garfunkel. Wat een stem, prachtig. Bright eyes.
Denk aan je. Xx
Anne uit Noordlaren schreef op 17 mei 2018 om 14:03:
Soms weet ik niet wat ik kan zeggen.
Je bent nog zo veel in mijn gedachten. Had graag een biertje met je gedronken of een fles zwarte wodka willen laten vallen omdat dat toch meer naar limo smaakt dan de verpakking wil laten geloven.
Smerig goedje, kleurde wel leuk op je vloer.
Nog zo veel te vertellen...

Liefs 🍀
Manon Lubbers uit Gasselternijveenschemond schreef op 16 mei 2018 om 08:15:
Denk aan je.. broertje.. 💙
Hein uit Oostwold schreef op 15 mei 2018 om 15:21:
Mijn gevoelens, jouw leven, jouw doen.
hoe je was, wie je mocht, wie je zoende.
Wat je vond , wat je dacht, wat je zei
Hoe je je kleedde, waar je werkte ,waar je voor stond en voor vocht.
Waarvoor je koos,
Je was wie je zijn wou en waar ik van hou,
Ik respecteer hoe je bent , dat doe ik voor jou , omdat ik van je hou.
Manon Lubbers uit Gasselternijveenschemond schreef op 23 apr 2018 om 17:25:
He broertje, wat hoorde ik nu laatst ? Belde je met je nichtje Roza van nu 3.5 jaar oud.. Ze was aan het kletsen en zei ineens.. mama, Alain belt.. Vond het erg bijzonder.. hoe goed ze ook je naam uitsprak.. tuurlijk heb ik het nog over je.. maar met haar niet super veel.. Dit omdat ik mij herinner aan wat ons nichtje Esmee me een aantal jaar vertelde.. Dat ze het er erg moeilijk mee heeft gehad dat jij veel in onze gesprekken voor kwam en het verdriet voelde.. hoe ze het precies zei, weet ik niet meer.. Niet dat ik roza niks over jou vertel.. want je bent haar oom..
Toch vond ik het erg bijzonder.. en hoop dat je ook hoorde wat ik zei..
Maar je mag vaker langs komen hoor.. deed je vroeger ook.. 😉
Mis je...
Hein uit Oostwold schreef op 27 jan 2018 om 10:54:
We zijn nog steeds ( te) druk
Druk met veel andere dingen
Maar met dingen die we zogenaamd los moeten laten
Gaat het minder snel
Moeten, makkelijker gezegd dan gedaan
Het leven is hard
“Zet je tanden erin, sla jezelf er doorheen”
Het wordt zo vaak tegen ons gezegd
Maar is het wel waar
Een traan, een traan rolt over mijn wang

We horen dat ene mooie lied op de radio
Het lied dat precies beschrijft hoe we ons voelen
Het lied dat precies beschrijft dat wat we missen en onze emoties van missen
Nog een traan rolt over mijn wang

Er blijft een spoor over op mijn wang , op mijn hart
Ik kan mijn gevoel niet langer onderdrukken
Het lost op en laat haar sporen na
Het gevoel van de verkeerde wereld is terecht
“Het staat zwart op wit”
Onze tranen voor Alain blijven zo stromen
Ook na zoveel jaren nog steeds
Het missen van zijn stem, zijn lach , zijn meevoelen
Een februari is hij jarig en zeg ik hem gedag
Hein uit Oostwold schreef op 01 jan 2018 om 02:00:
Sinds Alain er niet meer is,
kijk ik naar mensen om mij heen.
Hoe ze leven, zich bewegen,
zoals hij voorheen.
En....ik herinner mij.

Naar hun handen,
hoe ze werken, hun gebaren,
hoe ze strelen,
zoals zijn handen ooit eens waren.
En..... ik herinner mij.

Ik zie de kleuren in hun ogen, hoe ze kijken,
bij vreugde en verdriet.
Of ze misschien op de zijne lijken,
Zijn blauwe ogen zie ik niet.
Maar..... ik herinner mij.

Misschien zoek ik ‘n klein herkenningspunt,
een gebaar, een oogopslag.
Een glimpje dat me nog iets verteld van hem.
Een beetje kleurt hij dan mijn dag.
En..... ik herinner mij,

En ben dan blij....dat ik herinneren mag!
Mirona schreef op 20 nov 2017 om 05:24:
😪lieverd, wat voel ik met je mee. Er is geen wooord wat ik kan vinden dat de lading zou kunnen dekken. Het lijkt mij zo intens verdrietig in jouw schoenen te moeten staan!! En weet je, mensen die hun oordeel klaar hebben staan over het sterven van Alain (of over wat dan ook) die kun je missen als kiespijn!! Iedereen heeft het recht om op zijn/haar eigen manier te rouwen en hoe lang en daar heeft niemand een oordeel over te vellen!! Eerder respect hierover te hebben voor elkaar.
Een mooi initiatief van Chantal om de website op te zetten, zodat wie dat wil met elkaar van gedachten kan wisselen en/of een woord van troost kan achterlaten.Niemand weet hoe het is totdat ze iets gelijkende meemaken en dat gun je niemand. Daarnij komt nog dat ouders hun kind niet zouden hoeven te overleven, door welke oorzaak dan ook en al helemaal niet op deze manier!!!
Weet dat je kleine Zeeuwse nichtje jullie/jou in je waarde laat........
Dikke knuffel en veel liefs van Marcel&MironaC
Hein uit Oldambt schreef op 20 nov 2017 om 00:40:
“Het ergste is dat mijn Alain zo alleen is gestorven. Ik had zo graag bij hem willen zijn, hem willen vasthouden, troosten. Willen horen wat er aan de hand was. Nog steeds denk ik dat ik hem ' als ik hem gesproken had , had kunnen helpen Maar hij is helemaal alleen gegaan. Dat vind ik zo verschrikkelijk, ook voor hem. Hoe eenzaam moet hij op dat moment wel niet geweest zijn? Ik heb er moeite mee dat er geen antwoorden zijn op mijn vragen.” Tranen lopen over mijn wangen nog steeds als vader van deze geweldige zoon die er ineens niet meer is. Alain de "gozer " , zo populair steeds bij zijn vrienden, zo geliefd bij zijn familie, stapte ineens zomaar uit het leven. Erover praten met mensen in de omgeving lukt nauwelijks. Daarom heeft zijn zus Chantal deze side in t leven geroepen om met vrienden troost te zoeken. En naar manieren om ons zelf staande te houden in deze barre tijden.

Het zijn nog steeds heftige gevoelens die dit verlies met zich meebrengt. Ook het taboe op praten over depressie en over zelfdoding in deze samenleving. Over mensen uit de omgeving die allerlei oordelen hebben over de manier waarop iemand is overleden, en eigenlijk nooit meer herinneringen ophalen aan gelukkiger tijden. “Maar voor mij is het helder dat Alain bewust een einde aan zijn leven heeft gemaakt. Dat maakt het soms heel lastig om elkaar te steunen. Ik kan t nog steeds niet accepteren ... maar met het het respecteren van zijn beslissing heb ik genoegen te nemen al ben ik nog steeds heel verdrietig.”
Hein uit Oostwold schreef op 16 mei 2017 om 03:11:
15 mei 2017

En dan wordt je wakker en ben je 70 !!! 
Tja en hoe voelt het ..... echt niet anders als gisteren Toch is het iets om ff bij stil te staan en achterom kijkende is het niet te bevatten dat je minimaal in je " volwassen zijn" al een halve eeuw achter de rug hebt . Er is in die halve eeuw een heleboel gebeurd ,zeker teveel op op te noemen , maar in zijn algemeenheid overheerst bij mij gelukkig toch het positieve gevoel dat ik samen met diegenen die ik lief heb er iets leuks van gemaakt heb . Terug kijkende is er ook zo'n gevoel bij me dat ik me niet anders kan opstellen en ook dat ik mijn best voor anderen heb gedaan om voor hun t leven waard te maken om te leven . Natuurlijk is er een grote schaduw die vandaag ook aanwezig is , een schaduw die niet meer weggaat , die schaduw die al weer 12 jaar minus deze dag , de zon wil verdrijven die in mijn leven schijnt . Maar zo moet je het niet zien toch , zon en schaduw horen bij elkaar , in de zon zitten en genieten daarvan maar net zo goed in de schaduw gaan zitten en daar van genieten . Wat ik
maar wil zeggen het leven is t waard geleefd te worden , vandaar dat ik positief er van uit ga zo door te leven en dat komende jaren ook zullen volgen .Voor jou Lieve Alain het laatste woord Ik mis je